Losses of American Army in Philippines during 1898 to 1902 / Filipin İşgali Sırasında Amerikan Ordusunun Kaybı

Some Interesting figures on the Subject Compiled

In Adjutant Generel’s Office

Over four Thousand Deaths Have Been Reported-The Number of Suicides is Astonishingly Urge

Washington, July 24. Maj. James Parker of the adjutant general's office bas compiled some interesting statistics regarding the insurrection in the Philippines.

There were 2561 engagements with the enemy, more or less serious, between Feb. 4, 1889, the date of the battle of Manila, and April 30, 1902, fixed as the virtual downfall of the insurrection. The largest proportion of these fights were attacks from ambush on the American troops, or skirmishes in which only small detachments took place.

"In almost no case in these engagements," says Maj. Parker, "did American troops surrender or have to retreat or have to leave their dead and wounded in the possession of the enemy, notwithstanding that in many cases the percentage of loss was high.

Proclamation of the Philippine Commission in 1899 / Amerika Birleşik Devletlerinin Filipinlerde İşgal Bildirisi 1899

“Proclamation”, The Haskell Free Press, Vol. 14, No. 15, April 15, 1899.

Proclamation

Manila, April 5. The following is the text of the proclamation of the Philippine commission:

1. The supremacy of the United States must and will be enforced throughout every part of the archipelago, and those who resist it can accomplish no end other their own ruin.

2. To the Philippine people will be granted the most ample liberty and self-government reconcilable with the maintenance of a wise, Just, stable, effective and economical administration of public affairs and compatible with the sovereign and International rights and the obligations of the United States.

3. The civil rights of the Philippine people will be guaranteed and protected to the fullest extent religious freedom will be assured, and all persons shall be equal and have equal standing in the eyes of the law.

4. Honor, Justice and friendship forbid the use of the Philippine people or the islands they inhabit as an object or means of exploitation. The purpose of the American government is the welfare and the advancement of the Philippine people.

Amerika Birleşik Devletlerinin Filipinler'i İşgal Siyaseti / American Occupation in the Philippines

Amerika Birleşik Devletleri Filipin adalarını işgal ettiği zaman adadaki yönetimini yerleştirmek için 1883’den 1907 yılına kadar İngiltere’nin Mısır koloni valiliğini yapan Lord Cromer’i[1] 1908 yılında Washington’a davet ederek ondan danışmanlık almıştır.[2] Çünkü Lord Cromer uzun süre Mısır’da görev yaptığından dolayı doğu toplumları hakkında fikir sahibiydi. Amerikan yönetimi de bunu çok iyi bildiği için İngiltere’nin işgal ettiği Mısır’da nasıl bir yönetim sergilediğini merak ederek benzer yönetimi Filipinler’de uygulamak istemiştir.[3]
Filipin Adalarında Amerikan desteği ile başlayan direniş sonucu direnişçiler birçok kayıp vermesine rağmen başarı elde ederek adada hâkimiyeti ele geçirmişlerdir. Bu mücadeleler sırasında İspanyollar ilk olarak 150 kayıp vermiştir. Daha sonra direnişçiler yaklaşık 3000 kişi ile birlikte Panora hücum ederek şehri ele geçirmişler ve 320 esir almışlardır. Direnişçiler ilerlemesine devam ederken Malolos’ta 1500 kadar esir aldıktan sonra Manila’ya doğru hareket etmişlerdir. Bu durum üzerine İspanyollar 4000 kişilik bir takviye kuvvet göndermişlerse de 70 saat süren bir muharebe sonrası İspanyollar teslim olmuştur. İspanyollar son muharebede yaralılar ile birlikte 400’e yakın kayıp vermiştir. Filipinlerdeki Amerika-İspanyol savaşı sırasında da Amerika 49 askerini kaybetmiş 300 askeride yaralanmıştır. Direnişçilerin ne kadar kayıp verdiği konusunda belgelerde net bilgiler yoktur. Bu büyük çatışmadan sonra İspanyollar ile direnişçiler arasında ufak tefek muharebe olsa da direnişçiler Manila yakınlarına kadar gelmiştir.

Filipinlerde Vefat Eden Osmanlı Vatandaşı Hakkında Yapılan İnceleme / Ottoman Citizen Mardiros Serkis who Died in the Philippines

Osmanlı yönetimi Filipinler ile geç münasebet kurmuş bile olsa buradaki gelişmeler hakkında fikir sahibiydi. Bazı araştırmalarda ifade edildiği gibi Osmanlının bu bölge hakkında bilgisinin olmadığı çok doğru bir yaklaşım değildir. En azından Osmanlı yönetimi Kanuni döneminden beri Uzak Doğu, Açe, Endonezya, Sumatra ve Malezya hakkında bilgi sahibidir. Bura ile yakın ticari ve siyasi ilişkilerinin olmaması buralar hakkında hiçbir bilgisinin olmadığı anlamına da gelmemelidir. Bazı araştırmalarda Sultan II. Abdülhamid’in Filipinlerdeki ahali-i İslam hakkında bilgisinin olmadığı gibi yanlış bir bilgide bulunmaktadır. Bu bilgi kanaatimizce Osmanlı’nın Manila ilk şehbenderi Necip Halil’in hazırlamış olduğu 27 Temmuz 1910 tarihli raporda geçen ‘…Mindanao’da yaşayan ‘Moro’ Müslümanlarının İslam Âlemi tarafından pek bilinmediği…’ ifadelerine dayandırılmaktadır. Arşiv belgelerini incelediğimiz ve arka planına baktığımız zaman Osmanlı yönetiminin buralar hakkında bilgi sahibi olduğunu anlıyoruz. Bunun dışında devleti ilgilendiren veya ilgilendirmeyen konular ile ilgili birçok belge akışı da gerçekleşmiştir. Bunlar incelendiği zaman Müslümanların yaşadığı yerler ile Osmanlı yönetimi arasında bir iletişim vardır.